ಬಂಜೆ ಬೇನೆಯನರಿವಳೆ ?।। ವಚನ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ।। ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯವರ ವಚನ

 ಶ್ರೀಗುರು ಬಸವಲಿಂಗಾಯ ನಮಃ

(ಈ ವಚನದ ಸರಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಚಾನಲ್ ನಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಮೇಲಿನ ಲಿಂಕ್ ಬಳಸಿ)

ಬಂಜೆ ಬೇನೆಯನರಿವಳೆ ?

ಬಲದಾಯಿ ಮದ್ದ ಬಲ್ಲಳೆ ?

ನೊಂದವರ ನೋವ ನೋಯದವರೆತ್ತ ಬಲ್ಲರೊ ?

 ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯನಿರಿದಲಗು ಒಡಲಲ್ಲಿ ಮುರಿದು ಹೊರಳುವೆನ್ನಳಲನು ನೀವೆತ್ತ ಬಲ್ಲಿರೆ

ಎಲೆ ತಾಯಿಗಳಿರಾ ?

     ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ವಚನದಲ್ಲಿ  ಅನುಭವಿಯ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸದವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರರು ಎಂಬ ಗಹನವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. "ಬಂಜೆ ಬೇನೆಯನರಿವಳೆ?" ಮತ್ತು "ಬಲದಾಯಿ ಮದ್ದ ಬಲ್ಲಳೆ?" ಎಂಬ ಉಪಮೆಗಳ ಮೂಲಕ, ಆಳವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೋವನ್ನು ಅರಿಯಲು ನೇರ ಅನುಭವವೇ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂದು ಒತ್ತಿಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, "ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯನಿರಿದಲಗು ಒಡಲಲ್ಲಿ ಮುರಿದು ಹೊರಳುವೆನ್ನಳಲನು ನೀವೆತ್ತ ಬಲ್ಲಿರೆ" ಎಂಬ ಮಾತು, ತಮ್ಮ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹೊರಗಿನವರು ಗ್ರಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂಬ ಆಳವಾದ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಏಕಾಂಗಿತನವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಕ್ಕನ ಈ ವಚನದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದ ಕೆಲವು ಅಂಶಗಳು:

ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ನೋವಿನ ಅರಿವು: ಮೂಲದ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಅನುಭವವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ಇದನ್ನು ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಒತ್ತಿಹೇಳಲಾಗಿದೆ:

"ಬಂಜೆ ಬೇನೆಯನರಿವಳೆ ?" (ಬಂಜೆತನದ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದವಳು ಹೇಗೆ ಬಂಜೆತನದ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಳು?)

"ಬಲದಾಯಿ ಮದ್ದ ಬಲ್ಲಳೆ ?" (ಸಾಮರ್ಥ್ಯಶಾಲಿ, ಬಲಶಾಲಿಯು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲನು?)

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದವರಿಗೆ ಅದರ ತೀವ್ರತೆ ಅಥವಾ ಸ್ವರೂಪ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.

ನೋಯದವರಿಗೆ ನೊಂದವರ ನೋವಿನ ಅರಿವು ಇರುವುದಿಲ್ಲ: ಇದೇ ವಿಚಾರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾದೇವಿಯವರು "ನೊಂದವರ ನೋವ ನೋಯದವರೆತ್ತ ಬಲ್ಲರೊ ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ, ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದವರಿಗೆ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದವರ ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಅತ್ಯಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ದುಃಖದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ: ವಚನದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗವು ಮಹಾದೇವಿಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ತೀವ್ರವಾದ ನೋವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು "ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯನಿರಿದಲಗು ಒಡಲಲ್ಲಿ ಮುರಿದು ಹೊರಳುವೆನ್ನಳಲನು ನೀವೆತ್ತ ಬಲ್ಲಿರೆ" ಎಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ 'ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯನಿರಿದಲಗು' ಎಂಬ ರೂಪಕವು ಶಿವನ ಕುರಿತಾದ ಅವರ ಅಖಂಡ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ವಿರಹದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನೋವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಆಳವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಅಥವಾ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮತ್ತು ಆಹ್ವಾನ: "ಎಲೆ ತಾಯಿಗಳಿರಾ ?" ಎಂಬ ಕರೆಯು ಆಳವಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುಃಖವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮತ್ತು ಕೇಳುಗರನ್ನು ತಮ್ಮ ನೋವಿನ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಇದು ತಮ್ಮ ಆಳವಾದ ನೋವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂಬ ಹಂಬಲವನ್ನು ಅಥವಾ ನೋವಿನ ಏಕಾಂತತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ವಚನದ ಸಾರಾಂಶ:

ಈ ವಚನವು ಮಹಾದೇವಿಯವರ ಕಾವ್ಯದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ - ನೋವು ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ನಿಗೂಢ ಸ್ವಭಾವ. ನಿಜವಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿಯು ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ನೋವು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿರಹದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆಳವಾದ ಅಳಲು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ವಚನ ಸಾರುತ್ತದೆ.